bu mektup size..
hiç tanımadığım sevgili hanımefendi, bu, yerini bulmayacak mektuplardan olacak belki, lakin yazılmayı çok istedi..nerden mi biliyorum..anlatayım.. sevdiğim bir yazardan seneler evvel duymuştum bir film izlediğinde yahut bir öykü okuduğunda bir kaç gün üzerine ne film izler ne okur ne başka bir benzer faaliyetle gömmezmiş..oraya öylece aklının ve kalbinin toprağına atılmış tohum misali bırakır günlük hayatın akışında beklermiş.. ne neşvünema bulacak diye de arada kendini yoklarmış..ve tohumdan filizlenen neyse ya da filizlenmişse desek daha doğru, ona bakıp asıl kendinde kalanın ne olduğu, o eserin kendisine ne yaptığı hakkında düşünmeye, yorumlamaya başlarmış..aklımda kalmış..demek ki benim toprağımda bir yer bulmuş, belki farkında olmadan bunu yapıyorum bazı zamanlar.. kızım, o gün arkadaşlarıyla birlikte nasıl bir gün geçirdiklerini anlatırken sizden bahsettiğinde sadece dinlemiş, gerekli tepkileri vermiş ama aklımın bir kenarına da iliştirmiştim..neden bilmiyorum yazmak istedim...