bu mektup size..

hiç tanımadığım sevgili hanımefendi, 

bu, yerini bulmayacak mektuplardan olacak belki, lakin yazılmayı çok istedi..nerden mi biliyorum..anlatayım..

sevdiğim bir yazardan seneler evvel duymuştum bir film izlediğinde yahut bir öykü okuduğunda bir kaç gün üzerine ne film izler ne okur ne başka bir benzer faaliyetle gömmezmiş..oraya öylece aklının ve kalbinin toprağına atılmış tohum misali bırakır günlük hayatın akışında beklermiş.. ne neşvünema bulacak diye de arada kendini yoklarmış..ve tohumdan filizlenen neyse ya da filizlenmişse desek daha doğru, ona bakıp asıl kendinde kalanın ne olduğu, o eserin kendisine ne yaptığı hakkında düşünmeye, yorumlamaya başlarmış..aklımda kalmış..demek ki benim toprağımda bir yer bulmuş, belki farkında olmadan bunu yapıyorum bazı zamanlar..

kızım, o gün arkadaşlarıyla birlikte nasıl bir gün geçirdiklerini anlatırken sizden bahsettiğinde sadece dinlemiş, gerekli tepkileri vermiş ama aklımın bir kenarına da iliştirmiştim..neden bilmiyorum yazmak istedim ama bıraktım..lakin yazma isteği beni bırakmadı :)

sizinle karşılaştıkları kafeye çok yorgun ama kıkır kıkır kız üçlüsü olarak girdiklerinde tek dertleri hangi tatlıyı yiyeceklerini seçmek olan bu dünyayı hafifleten ekip, vitrindeki seçenekler hakkında konuşurken tam o anda oradaymışsınız.. "ben de hangisini seçeceğimi bilemiyorum kızlar bana yardımcı olun" diyerek başlattığınız sohbetin birlikte seçilmiş beş çeşit tatlı ve kahve olarak yan yana masalarda devam ettiğini biliyorum..tabi ki herkes hepsinden paylaşıp tatmış..ordan burdan liseden, hayattan vs. konuşmalar hep çok keyifliymiş, hiç yabancılık hissettirmeden tam hizalarında..sizin çocuğunuz yokmuş hayır, evliymişsiniz evet ve kedileriniz varmış...tatlıların hesabını garsona siz ödemişsiniz..çok mahcup olup bir sürü teşekkür etmiş bizimkiler..şaşırmışlar çünkü..onlara sadece kendi kahvelerini ödemek kalmış :) sonra da gitmişsiniz..ardınızda onlara böyle bir anı bırakarak..

büyük büyük hareketlere söylemlere gerek olmayabilir çoğunlukla, iyi bir şeyler yapmak, zarif olmak, ufacık hareketlerle olağan akışın içinde hayatın içine ufacık güzellikler bırakmak bu kadar basitti evet..zor olan kısmı yapmak.. sadece düşünmemek özenmemek..siz bana bunu yeniden hatırlattınız..çünkü ben kolayca güzel şeyleri unutabiliyorum..ve yüksek sesle konuşan dünya sadece kötülükten, iğrençlikten, umutsuzluktan bahsediyor.

siz o gün bir grup liseli kızın sevincini arttırmadınız..bir anı bıraktınız, bir ikram güzelliği gösterdiniz, bir gösterişsiz nezaket öğrettiniz, hayatın cömertliğine, insanların iyiliğine hatırlatıcı mim koydunuz..siz beni de mutlu ettiniz..bütün bunların hiç biri gündeminiz ya da hareket noktası değildir muhtemelen, düşünüp yapılmaz böyle şeyler, yani meyvedir, tohum çoktan ekilmiş ağaçcık büyümüş artık meyvesi neyse dut mu elma mı onu sunmuştur..bu böyledir ve böyle iyidir..

size teşekkür ediyorum sevgili hanımefendi..böyle anları unutmak istemediğime karar verdim..böyle basit anları yazmak istediğime, fotoğraflamak istediğime...kısık seslilerin dünyasına ufacık izler bırakmak istediğime karar verdim..bunun için teşekkür ediyorum..ve siz hiç bunu bilmeyeceksiniz..ama eminim bütün mesajlar yerine ulaşır bunu defalarca tecrübe ettim, bu teşekkür de size ulaşacak..belki başka bir ağızdan :)