reset- beş.. ve son ve başlangıç ve ...

Sevgili okur,

sonların vaktindeyiz..zaman yine kendi içinde döngüsünü kıvrım kıvrım kıvrılarak tamamlamak üzere.. bu seneki ramazan ayı son günlerinde, kış mevsimi son günlerinde, reset serimiz son günlerinde.. ve kim bilir başka ne tür son günler yaşanmakta yeryüzünün bir yerlerinde..ama işte şu güzelliğe bakın ki biri bayrama biri bahara açılan kapı oluyor bu sonlanmalar...:) ne güzel her şey böyle bitse..hüsnü hatime, nasip olsun..

reset serisi herkese farklı bir alandan deneyimler getirdi izlediğim kadarıyla, kimi çok belirgin ve somut kimi daha sessiz ve içsel bir yerden yaşadı...yani aslında hepimizi bir şekilde bir yerden bir yere değişik hallerden geçirerek devretti akış..kendi adıma her iki boyutunu da yaşadım yaşıyorum açıkca..ufak minik minicik resetlemeler yaptım..bazı şeyler bitti bazı yollar değişti..bir de büyük bir adım (ileri değil geri bu sefer) attım tam bir reset olarak..süreçler devam ediyor nereye evrilir göreceğiz. bazı geri adımlar ileri gitmek için elzem.. biraz sessiz kaldım biliyorum aslında başlangıçtaki enerjim daha çok yazmaya itecek gibiydi lakin işte kervan yolda kayboldu..sonra kaybolmadığını anladı yolunu yürüyor..yol yoruyor ama yüründükçe yol açılıyor..evet hala yazamıyorum görüyorsun..şşşşt  tohumlar toprak altında sessizdir diye büyümüyor sanma :) 

bir önceki yazıda ve tabi ki diğerlerinde de ne güzel yanımda oldunuz sevgili blogdaşlarım..yorumlarınızı okumanın bana ne kadar iyi geldiğini bilseniz günde üç sefer yorum yaparsınız :))) bu kadar yakın hissetmek uzakları, sadece benim yanılgım olmasa gerek diye düşünüyorum.. öyleyse bile ne güzel, aldım kalbime sakladım.. 

en son gelen bir yorum vardı onu konumuzla bağından ve hikaye tadından dolayı buraya taşımak istiyorum, nede olsa artık benim sayılır :))

....

"Yazmayı seviyorsun ve büyükçe bir kırtasiyeye giriyorsun, defter almaya. İçerisi o tanıdık kokuyla seni adeta sarhoş ediyor taze kağıt, hafif kalem ve boya kokusu, rafların eski ahşabının nefesi nefesine değiyor. Rafların arasında dolaşıyorsun tüm defterler sana resmen -hadi beni seç der gibi fısıldıyor
Birden arkandan bir ses duyuyorsun
-Yardımcı olmamı ister misiniz
Arkanı dönüyorsun. Defter reyon sorumlusu orta yaşlarda bir kadın gözleri hafif şiş, saçları küt kesilmiş. Yakasındaki isimlikte Elif yazıyor. Bir hafta önce annesini kaybetmiş. Gözleri hala nemli gülümsemesi kırılgan ama yine de işine sarılmış.
Duraksıyorsun. Sonra içinden taşan samimiyetle cümleler dökülmeye başlıyor
-Kısa hikayelerimi yazacağım, anılarımı biriktireceğim, bazen de küçücük şiirler dökeceğim bir defter arıyorum. İçine kelimelerimi yerleştirirken sanki hayatıma yeniden başlıyormuşum gibi hissedeceğim hayatı bir an olsun resetler gibi. Temiz dokunulmamış beyaz sayfalar almak istiyorum
Sözlerin heyecanla dökülürken Elif’in gözleri bir an parlıyor. Belki senin umudun, belki de yeniden başlama kelimesi ona annesini hatırlatıyor annesi de eskiden böyle defterlere bir şeyler karalardı. Sessizce başını sallıyor, raflara yürüyor ve özenle beş defter seçip masaya koyuyor
Her birine dokunuyorsun. Parmaklarını kapaklarında gezdiriyorsun, boş sayfalarını açıp kokularını içine çekiyorsun.
Elif bir adım geride durmuş, seni izliyor. Göz göze geldiğinizde hafifçe gülümsüyor o gülümsemede hem yorgunluk hem de minik bir umut var.
Sonra içinden yükselen o ses özgür iradenle, hiçbir baskı olmadan, kalbinin en sessiz yerinden parmağını uzatıyorsun.
-Bu olsun diyorsun.
İşte o bu olsun dediğin saniye, reset başlamış oluyor zaten. İlk cümle yazılmasa bile niyet konulmuş, irade gösterilmiş. Geçmişi taşımak zorunda değilsin sadece neyi bırakıp neyi yanına alacağını seçiyorsun
Sen kapıdan çıkarken Elif de raflara dönüyor, kendine bir defter seçiyor. Onun da reseti başlıyor."

...

temiz dokunulmamış beyaz sayfalara geçmişi taşımak zorunda değiliz, bizimle geleni taşıyor olmayız o zaten geliyordur ama taşımak yük olması bambaşka konu.. eli kolu yüreği dolu olan eline kalemi defteri alıp yeni bir şeyler yazabilir mi?  

yenilenmek için biraz boşluk biraz ayrılık biraz yıkım gerekiyor sanki..biz yapmasak bile hayat iki sille ile bunu anında yapabiliyor..bir animasyon vardı aklıma ismi değil ama o sahne geldi; bir kadın sanırım tren istasyonunda gelecek olan treni bekliyor ama elinde bavulu ve devamında bütün hayatı objeler halinde üstünde sırtında çevresinde ağır bir şeyleri sürükleyerek yürüyor gibi oraya geliyordu..ve trene bütün  bunlarla binmeye çalışıyor...anlatamadım ama anladıysanız yazarsınız :)

trene böyle binilemeyeceği aşikar..

bana verilen ömür sürem azalıyor yükümü hafifletmem gerek gitmeden önce yazabileceğim cümleleri defterime eklemek istiyorum.."bu olsun" dediğim an hayatımın zaten bir irade sonucu başka bir yöne kırıldığını biliyorum.. 

velhasıl yorumu yapan sevgili dost benden güzel ifade etmiş..

her an, bir yenilik yenidenlik ihtimali içinde yüzdüğümüz deniz misali bu mümkünler alemi..

bu sabah dilimde şu cümle ile uyandım " tezahür şansı bulamamış ihtimal "  nerden geldi bilmiyorum ama hoşuma gitti..

böyle şeyler içimde dalgalanıyor böyle bir denizde yüzüyorum cancağzım.. merkür retrosu bitmedi dilim dönmüyor anlatamıyorum ama senin irfanına güveniyorum :)

her şey biter..bu yazı da burada bitsin..başka bir iklimde başka bir hal ile buluşmak niyetiyle..

varlığımızın kadrini kıymetini yaşadığımız , güzel günler diliyorum sevgili okur.