geçmişe mektuplar-2.mektup

sevgili otuz yaşım,

ardında bıraktığın günlere senin bulunduğun noktadan bakınca bu kadar yorgun olmanı inan ki şimdi daha iyi anlıyorum..iki binli yıllara yapılan nedense coşkulu geçişi -ki o gece istiklal caddesinin kalabalığında hissettiğin boğulma duygusunu da anımsıyarak- hiç anlamamıştın..bir umuttu yaşatan insanı ve elimize bulduğumuz her sazı alıyor doksanlardan çıkıp yürüdüğümüz zaman yolunun çok daha aydınlığa olacağına belki de gerçekten inanıyorduk ya da toplu bir hayal mi demeli..çok şey değişti tabi o günlerden bugüne ama biz seninle kendi kişisel tarihimizde yürüyelim bırak dünya kendi başına dönsün.

işin değişti önce daha ilk yılında iki binin, sonra evlendin, adresin, soyadın, düşlerin, dertlerin, çevren..evlenmeli miydin gerçekten bu soru evlendikten ve hatta anne olduktan sonra epey dolaştı içinde..sana göre olanı sana göre olmayanı senin kim olduğunu...sorulardan yorulmuştun, yaşadıklarından da..sayfa değişti temiz ve yeni bir sayfa açıldı..alt sayfanın mürekkep izleri kendini hissettirse de yeni şeyler yazmaya başladın..ve gerçekten de yazdın..çünkü hayatın meydan okuduğu her alanda neyse gücün hepsini yine cömertce ortaya koymakta sorun yoktu..hayat buydu böyleydi..zaten güçlüydün güçlü olmayı öğrenerek büyüdün...yıllar sonra bambaşka bir konuşmanın içinde öyle bir soru gelecek ki karşına o zaman daha iyi anlayacaksın..neyse bu sonranın konusu..

evlilik ve hemen ardından annelik..isteyerek belki de istediğini zannederek..doğum öncesi izinde ekip arkadaşlarına yazdığın mail mektubu hatırla.."korkuyorum içimdeki bu küçücük candan, canımı yakmasından canını yakma olasılığımdan"  çok canın yandı..o canın da canını yaktın..anne olmanın yanmak demek olduğunu ilk defa o mailde mi hissettin acaba..tünel, koridor..çıkış hep uzakta..bebeğine diye başladığın defter sonra nasıl kendine yazdığın ve karanlığınla boğuştuğun alana döndü sen de anlamadın..yasını tutamadığın bir ölüm vardı ama kim veya ne öldü bunu düşünecek vaktin yoktu..iş,eş,çocuk,ev,akrabalar,görevler, işler,işler,işler...içine işleyen dumanı dağıtacak o pencereyi el yordamı hep aradın..arkadaşlar, eğitimler, kitaplar, sohbetler, geziler, kavgalar, yeniden denemeler, istifalar, flörtler, eğlenceler, hobiler, her şeyi boşvermeler..zordu be güzelim valla şimdi gözümün önünden geçip giden o yılları şöyle bir izlerken bile çarpı iki ile geçesim var..

ve başardın..hepsini başardın tebrik ediyorum..maliyetini sonra anlayacaksın ama başarılı oldun duy istediğin kadar gurur..gemiyi fırtanadan batırmadan çıkardın, en azından daha sakin hava koşullarına ulaştırdın aldığın darbelere rağmen..ve ikinci annelik.. tam bir "terkler silsilesinin" başlangıcı.. anneliğinin en kaymaklı kadayıf hali onunla geldi..iki çocuğun tarafından yetiştirildin canım benim ve onlar çok iyi öğretmen oldular..varlıklarına bin şükür.. ev kokusu demek bebek/çocuk kokusuydu daha çok o zamanlar.. temiz/kirli, masum/sert  karışık bir şey..

işin ilginç yanı hayatın madde dünyasında doldukça mana dünyasında boşluk daha açıkca belli ediyordu kendini..anlamsızlık bu kadar anlamlı olan şeylerin arasında niye hayalet gibi dolanır..bir şeyler eksikti ama neydi..işte bununla uğraşmaya senli yılların sonunda başlayacaksın..bir laf vardır ya dün erkendi yarın geç.. bir şimdi lazım olacak olanın olması için..

yoruldun, dinlen şimdi..

defterler dolu çekmece..notlar, fotoğraflar hani dijital olmayanlar albümlerce..dijital olanlar hard disklerde..elim varmıyor dostlar..bugün canım arkadaşıma da söyledim dönüp okuyamıyorum bakamıyorum..yüzleşmek zor geliyor belki bilmiyorum..hafızamdan tutunarak ilerliyorum..duygusal izlerimi takip ediyorum..kendime bir şey söylemem gerekiyormuş da asıl söylemem gerekeni bunca laf kalabalığında ağzımdan kaçırıverecekmişim gibi tetikte bekliyorum..bilmiyorum..

dinleneyim, yine yazarım :)