madem ki..

caanıım bir eylül gelmiş hatta geçmek üzere, madem ki bir iki gündür karşıma sevgili Birhan Keskin şiirleri çıkmakta, madem ki bu gece gönül teli biraz farklı ezgiler seslendirmekte, üstelik kızıma edebiyat hocası Keskin'in "su" şiirini inceleme ödevi atmış ve canım, bir tanem kızım şiirden nefret etmesin diye kıvranmaktayım, önce kendime sonra kızıma ve size hediyem olsun "Mektup" lu bu  şiiri..ben ona seslendirdim, siz kendinize sesli okuyun lütfen..

( sanırım Keskin şiirlerine ihtiyacım var, küllüyatına dalmalı..var mı şu kitabından başla öneriniz?)

Mektup

Sevgilim, sen bunu aldığında

- ki mektup denemez buna -

umarım bağışlarsın beni:

yazamadığım mektuplarda biriktirdim

kederimi.

Sevgilim İstanbul’da yaz bitiyor,

bu güz gecelerinde ben, sardunyaların arasında

senin getirdiğin mumları yakıyorum.

Bir fotoğrafa bakıp “deniz” diyorum:

Ne kadar dingin, nasıl sonsuz, olduğu yerde.

Sevgilim beni bağışla,

sana mektup yazamıyorum.

Yüzümün bir yarısı acı çekiyor, mavi

bir fotoğrafta, kızıl bir ufuk

biriktiriyor kış için öteki yarısı

coşkuyla ilgili değil elbet hayatım.

Sevgilim seni bilmemenin

kederli gölgesi altındayım.

Deniz “öylece” duruyor, orada, yazda.

Hayat öylesine caydırıcı ki, korkuyorum

Sevgilim…bu dünyayı ben uydurdum

desem, sonrasını diyemiyorum.

Sevgilim, günün belli saatlerinde

seni unutmayı deniyorum.

Sen bunu aldığında

- ki mektup denemez buna -

umarım bağışlarsın kederimi, haylazlığımı,

umutsuzluğumu, dalgınlığımı; yani

benden geçtiğinde anlamı sarsılan ne varsa…

Umarım her şey olacağına varıyor der,

ve kabullenirsin

kum nasıl çizmişse incecik bir camı.

Birhan Keskin