anladım..

yıllar önce..

çok yakın bir kız arkadaşım vardı..duygusal, kırılgan, ince düşünceli, iyi niyetli, hassas, güzel kalpli..çok severdim..hatta çok ama çok severdim..bir birimizi iyi anladığımızı düşünür çok şeyi rahatlıkla paylaşırdık..( hala sevgiyle anıyorum ) iş, evlilik, yaşanan ülke gibi sebeplerle yollar zaman içinde yavaş yavaş ayrıldı..yurt dışına ilk gittiği sıralar mailleşiyorduk ve dertleşmelerimizi yazıyla sürdüyorduk..(akıllı telefondan çook önce bir zaman) bir mailinde bana x zamanda olan ve benim farkına bile varmadığım ve hatta farkına varma olasılığımın da çok düşük olduğu bir konuda bana nasıl kırıldığını söylemek istediğini uzun uzun yazdı..o kadar zaman içinde saklı kalmış olmasına ve birlikte yine yüz yüze üstelik sıcağıyla paylaşmak imkanı varken bunu yapmayıp yıllar sonra bunu bahse değer görmesine acayip kırıldım..hayır aldatılmış ve yalnız hissettim..ve o noktadan sonra ip koptu..beklediğim şuydu aslında, ya vaktinde bunu benle yüzleşerek yapsaydın yada öğütüp çoktan çöpe atsaydın..saklamaktan maksadın neydi? 

aradan zaman zuhur geçti geldik bugünlere..çok şey oldu yaşadık geçtik şükür..daha yeni yeni anladım onun bu davranışının bir kısmını..şöyle ki, insan bazan kırılınca çok değer verdiği birine, ince kalan bir yerinden, hemen yüzleşemiyor hemen söyleyemiyor..daha berbat etmekten daha çok kaybetmekten, kendinde ve onda daha kötü bir yeri görmekten korkuyor..ve susuyor.. kaldı ki ben çok rahatımdır böyle yüzleşme konularında..ama zayıf bir yerin var ve aslında karşındaki kişiden çok kendini kanatmaktan kaçmak için yaraya dokunmuyorsun..evet anladım..en azından bu kısmını iyi anladım..