öykücük..

 

"sevgilim,

kim olduğumu her sabah yeniden hatırlamak için çekiyorum bu fotoğrafları..kendimi unutmuş olarak başladığım her günün daha ilk dakikalarında telefonun ekranında arıyorum kimliğimi..beyaz bir sis bulutu içinde başlıyor ilk adımlarım..yavaş yavaş netleşen görüntüler, sonra anlam bağlantıları..yüzüme bakıyorum, yüzümdeki bakışlarıma, bakışlarımdaki bana bakıyorum..üzerimdeki kıyafete, duruşuma, nerde oturduğuma ya da yanımda ne olduğuna..sonra diğer kareler..oda, eşya, yol, insanlar, evler, sokaklar, pencereler, kapılar, kediler, köpekler, martılar, kitaplar, masalar, sandalyeler, en çok da boş sandalyeler, deniz kıyısında dizilmiş sandallar, ağaçlar, çiçekler, otlar, çöpler, tabelalar, karanlık ve anlamsız bazı kareler..yazdığım notların da fotoğrafını çekiyorum..sonra kaybediyorum çünkü..her şeyi kaybediyorum..seni kaybettiğim gibi...ah hayır seni kaybetmedim, sen gittin..bunu her yeniden hatırlayışımda aynı acı kalbimi parçalıyor.. ve yeniden unutuyorum..yaşamanın başka yolunu bulamadım.."

adam bunları yazdığı kağıdı masanın üzerine düzgünce bıraktı, telefonunu aldı ve fotoğrafını çekti, sonra kağıdı masadaki kül tablasının altına bıraktı..telefonu eline aldı ve ayağa kalktı..sandalyeyi olduğu haliyle bırakıp masanın fotoğrafını çekti..döndü deniz kıyısına doğru yürüdü..

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

reset- dört..

reset- üç..

geçmişe mektuplar-2.mektup